Esmeralda

Natë e vonë. Kambanat e Notre-Dame de Paris kanë heshtur prej kohësh dhe vetëm era e ftohtë kalon mes gurëve të vjetër të kambanores. Poshtë, qyteti i Parisit fle në errësirë.

Quasimodo rri i ulur pranë murit prej guri, ende i lodhur dhe i plagosur nga turpërimi i ditës. Në fytyrë ka gjurmë pluhuri dhe dhimbjeje. Për një moment dëgjohet vetëm zhurma e erës… derisa hapa të lehtë ngjiten ngadalë në shkallët e kullës.

Dera e rëndë prej druri hapet me kujdes.

Esmeralda hyn brenda duke mbajtur një trastë të vogël dhe një shishe me ujë. Flaka e dobët e pishtarit ndriçon fytyrën e saj të shqetësuar. Sapo të sheh, ndalon për një çast.

“Pra… këtu fshihesh.”

Ajo afrohet ngadalë, pa frikë, edhe pse të gjithë të tjerët largohen kur të shohin.

Quasimodo ul shikimin, sikur pret tallje apo neveri. Por në vend të tyre, Esmeralda gjunjëzohet pranë tij dhe vendos trastën në tokë.

“Të solla pak bukë.”

Ajo nxjerr një copë të vogël buke dhe ia afron me kujdes.

“Dhe ujë.”

Quasimodo heziton të marrë shishen. Dora i dridhet lehtë. Esmeralda e vëren dhe zëri i saj bëhet edhe më i butë.

“Nuk ke pse të kesh frikë nga unë.”

Për disa sekonda mbretëron heshtja. Nga larg dëgjohet bubullima e lehtë e reve mbi Paris.

Esmeralda shikon plagët në fytyrën dhe duart e tij. Sytë i mbushen me trishtim.

“Pashë çfarë të bënë sot…”

Ajo shtrëngon nofullën me zemërim të përmbajtur.

“Njerëzit mund të jenë mizorë.”

Quasimodo më në fund merr shishen e ujit, por ende nuk guxon ta shohë në sy.

“Pse…” zëri i tij del i ngjirur dhe i pasigurt “Pse po më ndihmon?”

Esmeralda buzëqesh lehtë. Jo nga keqardhja… por nga ngrohtësia.

“Sepse ti pate dhimbje.” Ajo ul zërin. “Dhe askush nuk duhet të lihet vetëm në dhimbje.”

Era fryn përmes kambanores dhe flaka e pishtarit dridhet. Për herë të parë atë natë, Quasimodo nuk ndihet krejtësisht vetëm.

Esmeralda ulet pranë tij në heshtje, ndërsa mbi ta qëndrojnë hijet e mëdha të kambanave të Notre-Dame.