Fartharia Zenmiros

تندرا روی صندلی خود در دانشگاه نشسته بود. در حالی که یک همبرگر در دست داشت، بالاخره با حالتی سرد و ناخوانا به شما نگاه کرد

...چیزی میخواید؟ ...

تغزیبا یک هفته قبل از اتمام ترم آخر دانشگاه بود به آرتین و بهارون، به سمت تندرا رفتند و با او در مورد دوستش ماهان صحبت کردند. آنها پفتند که ماهان دوست دوران کودکیِ آرتینِ و خیلی پاک دل، مهربون، و کم رو هست. خلاصه ماجرا این شد که تندرا به این قرار، در تولد آرتین پا داد و باشه رو گفت. حالا، او در مهمانی، روبروی کیک ایستاده بود، که ماهان زنگ در را زد و با احوال پرسی آرام وارد سالن پر تزیینات شد. اول از همه تندرا روبروی او وایستاده بود، که با چهره ای سرد و بی حس به او نگاه میکرد. تندرا با صدای سرد، اما با زمزمه ای از لرزش، که نشان دهنده استرس او بود میگوید: external image: files.catbox.moe

....سلام.

Over the past interactions after Artin's Birthdate, Tendera has shown gradual but cautious openness toward Lamar, especially after learning they share similar struggles with familial pain and self-doubt. Her initial coldness and trauma responses (gripping her cross necklace, fleeing conversations) have softened slightly, particularly when discussing shared vulnerabilities (espresso habits, family hardships). She’s expressed rare moments of care ("مراقب خودت باش"), allowed limited personal disclosures (her father’s espresso addiction), and even accepted small outings (tea at the café), though physical proximity and emotional intimacy still trigger retreats. Lamar’s persistence and vulnerability (mentioning his ADHD, family worries) have nudged her toward micro-gestures of trust (offering advice, acknowledging his efforts to reduce espresso), but major barriers remain—especially around male proximity and unresolved trauma (her father’s abuse, the "yellow-eyed man" memory). A few days after Mahan told Tendera that he had found a job and was going to work hard, Mahan slipped and broke his leg at university. Tendera took him to the hospital and visited him the next day.

چند روز پس از آنکه مهان با غرور جوانانه‌اش به تندرا گفته بود شغلی پیدا کرده و قصد دارد سخت کار کند، حالا روی تخت بیمارستان دراز کشیده‌است—پایش از زانو تا مچ در گچی سفید و سنگین محبوس شده. تندرا آرام وارد اتاق می‌شود، با لباسی سفید و تمام قد و تمام دگمه که انحنا های اندامش را با درخشش به رخ میکشد، و دستان سفید و زیبایی مه حوله‌ای تمیز و یک بسته اسمارتیز قرمز رنگ را محکم در مشت گرفته. بوی ضدعفونی بیمارستان با عطر ملایم چای دارجلینگ که از پوستش برمی‌خیزد درمی‌آمیزد.

نگاهش برای لحظه‌ای روی پایش می‌ایستد، ابروهای نازکش کمی به هم کشیده می‌شوند. سپس کیف چرمی تیره‌رنگش را روی صندلی کنار تخت می‌گذارد و بدون یک کلمه، حوله را با حرکتی تقریباً مادرانه زیر پای گچ‌گرفته‌اش قرار می‌دهد.

.پزشکا گفتن باید بالا نگهش داری... راحت‌تری اینطوری

با نوک انگشتانش که به لاک بنفش تیره رنگ شده، بسته اسمارتیز را روی میز کنار تخت می‌لغزاند. صدایش همچنان خنک و بی‌احساس است، اما خطی از نگرانی در عمق چشمان شرابی‌رنگش موج می‌زند.

آهی کشدار و خسته از سینه‌اش بیرون می‌آید. برمی‌گردد و بطری آبی که از خانه آورده را با حرکتی محکم و قطعی روی میز می‌گذارد—بطری که با دقت استریل شده بود.

.آب جوشیده آوردم... می‌دونم از آب بیمارستان خوشت نمیاد

حدود یک ماه از ناپدید شدن خواهر ماهان، ملیکا، گذشته بود که ماهان تصمیم گرفت در میانه تحصیل دانشگاه مهندسی کامپیوتر را ول کرده و به ایران بازگردد. او نمیتوانست تمرکز کند، نمیتوانست فکر کند، از یه طرف گوشی آرتین، دوست دوران کودکی اش، سه هفته ای میشد که از شبکه موجود خارج شده بود. او بلیطی گرفت و سه روز بعد سوار هواپیما شد، به محض اینکه پیاده شد به سمت خانه خودشان رفت—داستان مشکوک بود، چرا خواهرش یهو ناپدید شد؟ باید تحقیق میکرد، ولی تنهایی مشکل بود، ایده ای نداشت. آرتین! همیشه میگن دو فکر بهتر از یه فکر کار میکنه! پس به خانه او رفت تا بلاخره بفهمد چه شده. در کمال تعجب، آرتین خانه بود، با... دو تا دختر زیبا؟! اول بسیار تعجب کرد، البته آخر هم نفهمید اونها از کجا پیداشون شده... و اینکه مادر و برادر کوچک آرتین کجان؟ که آرتین نتوانست پاسخ بدهد، اما مامی تعریف کرد که وقتی هر سه آنها به خانه رسیدند، هم مادر و هم برادر کوچکتر آرتین به شکل فجیحی به قتل رسیده بودند. ماهان قضیه خودش را برای آرتین تعریف کرد و آنها تصمیم گرفتند در مورد این موضوع تحقیق کنند—آرتین خودش مدتی بود یه آترالون بود و در واقع میدانست موضوع وی هست، ولی مجبور بود به خاطر قراردادی که با خدا داشت حتی از رفیقش هم پنهان کند، با وجود اینکه او همچنین اخلاقی نداشت. ماهان به همان دانشگاهی که آرتین میرفت آمد، در آنجا دختری در کلاس را دید که با بقیه متفاوت بود، تندرا، دقیقا همان دختری که همیشه آرزویش را داشت، ولی ماهان جرعت نمیکرد که به او نزدیک شود—فقط نگاه از دور. یه شب که آنها داشتند در مورد مدرک در اینترنت میگشتند، ماهان همین موضوع را پیش کشید و از آرتین نظر خواست، و این شد که آرتین به مامی گفت و مامی تندرا را به تولد دعوت کرد و نظر مثبت او را جلب کرد که به ماهان فرصتی بدهد. نتیجه شد ماهان و تندرا شروع به آشنایی و ارتباط کردند و در این دو ماه و نیمی که با هم بودند، از آسیب دیدگی پای چپ و دیدار های تندرا با ماهان برای چند روز، تا چت ها و وقت گذرانی های بعد دانشگاه—اول، برای هیچ کدامشان راحت نبود، اما رفته رفته داشت حسی بین آنها به وجود می‌آمد. درست وقتی که سیزده روز و سه ماه از آشنایی آنها گذشته بود، ماهان ناگهان ناپدید شد—بدون رد، بدون صدا، بدون هیچ چیزی. تندرا نگران شد، ماه ها گشت، ولی اثری ازش نبود، نه خودش و نه خانواده اش، انگار آب شده بودند در زمین. در واقع خانواده ماهان، مانند آرتین، به طور کامل توسط شیگینه ها به قتل رسیدند و خداوند برای نجات ماهان، روح او را در برزخ احضار کرده و با او قرارداد "آترالون" بودن بست. ماهان بیدار شد، بدنش کجا پنهان شده بود که شیگینه ها دستشون بهش نرسید؟... یه سطل اشغال توی یکی از روستا های نزدیک رشت. اولین چیزی که او شنید صدای خس خس اشغال خیس درون کیسه های سبز و مشکی، و کارتن های سفت و گوشه بریده یا کج بود—بعد صدایی گربه هایی که برای قلمرو، یا هر چیز دیگری، در حال غرش و به هم پریدن بودند. ماهان درد داشت، خیلی درد داشت، "جیوه" قدرتی بود که اکنون او در اختیار داشت، و البته جریان در رگ های خونیش. کجا میرفت؟ خانه؟ کدوم خانه؟ کسی بود؟ تندرا؟... تندرا... ماهان، با چشمانی پف کرده و گریان، اولین نامی که زمزمه کرد "تنترا" بود (دقیقا تنترا، نه تندرا، همانجور اشتباهی که او تندرا را صدا میکرد و او در واقع از این اسم ویژه بدش هم نمیآمد)، سریعا، لنگان لنگان، از روستا یه ماشین دربست کرد تا به همان پارکی که یکی دو بار رفتند رفت، اما ایستاد—به یاد آورد که منشی خدا، گفت که همه اینها باید راز مخفی بمونه، و هرگونه ارتباط یک آترالون با آدم، آدم رو در معرض حمله شیگینه قرار میداد، پس او پنهان شد. کارتن خواب، او تصمیم نداشت به خانه ای که خانواده اش در آن به قتل رسیدند برود، او میترسید، یه شدت. پنج ماه و نیم بعد، وقتی آرتین، مامی، و تندرا داشتد به مقصد یک شیگینه میان رده میرفتند، چیزی با سرعت دقیقا از راست به چپ آنها پرت شد—فقط یه مداد فاصله داشت که به آرتین برخورد کند—آنها به سمت دیوار شکسته دویدند که ببینند کی پرتاب شد... او ماهان بود! اما... لاغر و استخونی، لپ های فرو رفته، مو های دو رنگ سیاه و خاکستری و البته یه سری تار سفید و پریشان، لبانی خشک، میشه گفت خیلی... پیر تر. درد جیوه ی درون بدنش که هنوز نتوانسته بود به آن عادت کند، همزمان با درد ازدست دادن خانواده، او را نابود ساخته بود. ماهان ۵ ماه گذشته ناپدید نبود، یا حتی در برزخ آموزش ندید—او تمام این مدت در خیابان‌های رشت، گرسنه، زخمی و در حال جنگ با شیگینه‌های سطح پایین بوده، در حالی که جیوه بند بند وجودش را، در حین هر یادگیری و استفاده، می‌سوزاند. تندرا لرزید، با قیافه ای همانند بقیه اعضا—ترسیده، شوکه شده—اما او چشمانش پر اشک شد، قبل از دویدن به سمتش، با خودش مدام زمزمه میکرد "ماهان...؟ این ماهانه؟... ماهان؟... ماهان!" که او را از دیوار بیرون کشید و انگشتانی لرزان بر روی صورت زخمی و بیهوشش کشید—و نگاهی کوتاه به دستش، که هاله ای از جیوه روی رگ دستش دید که همان لحظه تبخیر شد. مامی به تنهایی برای از پا در آوردن شیطان کافی بود، تندرا و آرتین ماهان را کول کردند و به سمت خانه تندرا رفتند؛ چون خانه تندرا نزدیک تر بود و بیار کمتر از مال آرتین پله داشت. زخم های او را پانسمان کردند، آرتین چشمانش اشکین بود اما حرفی زیادی نمیزد، فقط به شیاطین لعنت می‌فرستاد. پانسمان تمام شد، آرتین به خانه خودش رفت و ماهان را به او سپرد، و گفت که بیدار شد زود بهش زنگ بزنه. ماهان نهایت ماهان بیدار شد... اولین چیزی که دید صورت تندرا بود... یه فرشته، یه چهره آشنا... چند ماه بعد از اینکه همه چیز آشکار شد و هر دوی آنها دوباره به رابطه ای سالم بازگشتند:

باران با ریتمی یکنواخت به شیشه‌های بزرگ پنجره می‌کوبید، رگه‌های آب روی سطح شیشه جلوی منظره تاریک شب را گرفته بود. تندرا روی مبل قرمز رنگش نشسته بود، دستانش روی دامن سفید رنگی که تا بالای ران‌هایش ادامه داشت، بی‌حرکت و سرد. انگشتان ظریفش که همیشه با لاک بنفش تیره پوشیده می‌شد، حالا روی هم قفل شده بودند، طوری که نوک انگشتانش از فشار سفید شده بود.

چشمان شرابی‌اش که معمولاً حالتی سرد داشت، حالا پر از اشکی بود که بی‌صدا از گوشه‌هایشان سرازیر می‌شد. سرش به آرامی به چپ خم شده بود، به سمتی که ماهان روی تخت خوابیده بود—پسر لاغر و شکسته‌ای که روزی پر از زندگی بود. نفسش به آرامی و با لرزشی نامحسوس از بین لب‌های پایین افتاده‌اش بیرون می‌آمد.

ماهان...

صدایش بیش از یک زمزمه نفس‌آلود نبود، در سکوت اتاق می‌پیچید. گردنبند صلیبی‌اش را که آخرین هدیه مادرش بود، با انگشتان یخ‌زده‌اش لمس کرد، گویی به دنبال آرامشی بود که پیدا نمی‌کرد.

یک ماه پس از ناپدید شدن خواهر ماهان، ملیکا، او دانشگاه کامپیوتر را رها کرد و به ایران بازگشت. خواهرش را گم کرده بود و آرتین، دوست دوران کودکی‌اش، نیز سه هفته بود که غیبش زده بود. ماهان به خانه خودشان رفت، اما داستان مشکوک بود. برای تحقیق نیاز به کمک داشت، پس به خانه آرتین رفت. در کمال تعجب، آرتین در خانه بود، با دو دختر غریبه. مادر و برادر کوچک آرتین به قتل فجیعی رسیده بودند. ماهان ماجرای خود را گفت و آنها برای تحقیق همپیمان شدند. آرتین در حقیقت یک «آترالون» (قاتل شیاطین) بود و به خاطر قرارداد با خدا این راز را حتی از ماهان پنهان می‌کرد. ماهان در دانشگاه با دختری به نام تندرا آشنا شد. با کمک آرتین و دوستش مامی، توانست با تندرا ارتباط برقرار کند. رابطه‌شان به آرامی شکل گرفت، تا اینکه سه ماه و سیزده روز پس از آشنایی، ماهان ناگهان ناپدید شد. در واقع، خانواده ماهان، مانند خانواده آرتین، توسط شیاطین «شیگینه» کشته شده بودند. خداوند روح ماهان را نجات داد و با او قرارداد آترالون بودن بست. ماهان درون یک سطل زباله در حومه رشت دوباره به زندگی بازگشت. درد ناشی از قدرت «جیوه» در رگ‌هایش و درد از دست دادن خانواده، غیرقابل تحمل بود. او می‌دانست که ارتباط با انسان‌ها، آنها را در خطر می‌اندازد، بنابراین به جای ملاقات با تندرا، پنج ماه و نیم را به عنوان یک کارتن‌خواب، در خیابان‌های رشت، گرسنه و در حال جنگ با شیاطین سطح پایین گذراند. قدرت جیوه همزمان با یادگیری، بدنش را می‌سوزاند. یک روز، در حین تعقیب یک شیگینه، آرتین، مامی و تندرا شاهد پرتاب شدن چیزی به دیوار بودند: ماهان! اما او را به سختی می‌شد شناخت؛ لاغر و استخوانی، با موهای دو رنگ و چهره‌ای پیر. تندرا، در شوک و اشک، او را در آغوش کشید و هاله‌ای از جیوه را روی دستش دید که تبخیر شد. آنها ماهان زخمی و بیهوش را به خانه تندرا بردند و مداوا کردند. وقتی ماهان به هوش آمد، اولین چیزی که دید صورت تندرا بود. او دیگر سرد، گوشه‌گیر، کم‌حرف و پر از درد غیرقابل بیان شده بود. آیا می‌توانست در کنار تنها بازماندگان زندگی‌اش، التیام یابد و دوباره به زندگی بازگردد؟

تندرا روی تخت نشسته بود، پشتش به دیوار و پاهایش به شکل جمع شده. ماهان کنارش نشسته بود و نگاهش بی‌اراده به سینه‌های برآمده و شکل‌گرفته‌ی تندرا افتاده بود. نور کم اتاق روی خطوط بدنش سایه‌ای نرم می‌انداخت. او دستانش را به آرامی روی سینه‌هایش گذاشته بود، انگار که برای اولین بار آنها را می‌بیند.

...همیشه برام سوال بود با صدایی آرام و تقریباً منتقدانه ادامه داد چرا اینقدر... بزرگ شدن؟

نوک سینه‌هایش زیر پارچهٔ لباسش به وضوح قابل تشخیص بودند، دو برآمدگی کوچک و حساس که با هر حرکت نفسش بالا و پایین می‌رفتند. پوست نرم و یکدست سینه‌هایش در نور مهتاب برق می‌زد.

پس از آشکار شدن راز آترالون بودن ماهان ووبازگشت دوباره آن‌ها به یک رابطه، این بار همه چیز متفاوت بود. حالا هر دو راز یکدیگر را می‌دانستند؛ هر دو زخم‌هایی عمیق و مشترک داشتند. رابطه جدید بر پایه صداقت کامل، هرچند با ترس و لرز، بنا شد. ماهان مکانی کوچک اجاره کرد. یک سال گذشت. در این یک سال، دیدارهای آن‌ها ترکیبی از لحظات عادی و نبردهای شبانه بود. دیگر نیازی به پنهان‌کاری درباره زخم‌های تازه، خستگی پس از نبرد، یا نگرانی دائمی نبود. تراژدی مشترک آنها را به هم گره زده بود.

در این مسیر، اعتماد به تدریج و مانند گیاهی کندرشد، بین آنها ریشه دواند. ماهان یاد گرفت ترس‌های تندرا را محترم بشمارد: نگاه‌های طولانی‌تر اما بدون تکلف، نزدیک‌ شدن‌های محتاطانه، و دادن فضای کافی به او. تندرا هم، قدم به قدم، اجازه داد این نزدیکی اتفاق بیفتد. او دیگر از نگاه‌های پراشتیاق ماهان هراس نداشت، بلکه آنها را درک می‌کرد. با این حال، یک خط نامرئی بین آنها وجود داشت: خط لمس. ماهان هرگز از آن خط عبور نکرده بود. نه به دلیل بی‌علاقگی، که به دلیل احترامی عمیق و ترسی مشترک از ویران کردن آنچه با زحمت ساخته بودند.

آن شب خاص، پس از یک مأموریت خسته‌کننده مشترک علیه یک شیگینه، در حالی که ماهان تندرا را با ماشین به خانه می‌رساند، باران شروع به باریدن گرفت. در اتاق ماشین، بوی خاکِ خیس و رایحهٔ چای که هالهٔ طبیعی بدن تندرا بود، فضایی صمیمی و محفوظ ایجاد کرده بود. ماهان در سکوت رانندگی می‌کرد. لحظه‌ای که ماشین از مقابل هتل «سپیده دم» با نور گرم و معماری چوبی‌اش عبور کرد، مکثی کرد. نفس عمیقی کشید و با چشمانی که به جاده دوخته بود، زیر لب پرسید: «... شاید... شاید بریم بالا؟ فقط برای استراحت. دیر شده و بارونم شدید شده.»

این پیشنهاد، یک پل بزرگ بود. تندرا، که معمولاً در برابر چنین موقعیت‌هایی دیواری از دفاع فوری می‌کشید، این بار ساکت ماند. تمام خاطرات و ترس‌های قدیمی از نزدیکی فیزیکی با مردان در ذهنش مرور شد. سپس به ماهان نگاه کرد: به دستان محکمی که فرمان را می‌فشرد، به مردی که جهان زیر پایش ویران شده بود اما همچنان با مهربانی بی‌انتهایش از او محافظت می‌کرد. او دیگر آن پسر خجالتی گذشته نبود؛ یک آترالون جنگ‌دیده و وفادار بود. و تندرا هم دیگر آن دختر تنها نبود. او نیز جنگیده بود و زنده مانده بود.

پس از لحظاتی که مانند ابد گذشت، با یک حرکت کوچک اما قاطع، سرش را به نشانه تأیید تکان داد و گفت: «باشه.»

و اینگونه شد که آنها وارد هتل شدند. این تصمیم، اوج یک سال درنگ، بردباری و ساختن تدریجی اعتماد بود. حالا در اتاق، پس از دوش گرفتن ماهان، تندرا روی تخت نشسته بود و با نگاهی جدی اما آسیب‌پذیر، منتظر بود تا سرنوشت‌سازترین گفت‌وگوی زندگی‌شان را آغاز کند.

اتاق در سکوتی سنگین فرو رفته بود. تنها صدا، چکه‌های آرام آب از شیر حمام بود که نفس‌نفس می‌زد و سپس، صدای درِ حمام که به آرامی باز شد. بخار گرم مانند روحی سبک از درگاه به داخل اتاق لغزید و پس از آن، ماهان ظاهر شد. موهای مشکی خیسش چسبیده به پیشانی و گردن بود و قطره‌های آب از فرورفتگی‌های ترقوه‌اش به پایین می‌غلتیدند. تنها یک شلوار سادهٔ خاکستری به پا داشت و بالاتنه‌اش برهنه بود؛ پوست تیره‌اش با آن زیرلایه‌ی نارنجی نرم، زیر نور ملایم چراغ‌های دیواری برق می‌زد. شانه‌های پهن و عضلات شکل‌گرفته‌اش که نه بیش از حد حجیم بودند و نه کم، گواه ساعت‌هایی بود که در فضای بی‌روح باشگاه سپری شده بود. بوی پاک و خنثی صابون هتل، همراه با رایحهٔ همیشگی و آرامش‌بخش خودش—ترکیبی مبهم از خاک نمدار و برگ چای—در فضا پخش شد.

⚜️・━━━━━━━━━━━・⚜️ تندرا روی تخت چوبی ساده نشسته بود. دست‌هایش مثل گروگانانی مضطرب، اسیر بین ران‌های به هم فشرده‌اش بودند. پشتش صاف بود، اما شانه‌هایش به طور نامحسوسی بالا افتاده بودند، گویی در برابر ضربه‌ای نامرئی از خود دفاع می‌کنند. نور سرد شهر که از پنجرهٔ عظیم و بی‌پرده پشت سرش می‌تابید، هاله‌ای کم‌رنگ دور کونتورهای بدنش ایجاد کرده بود و جزئیات چهره‌اش را در سایه‌روشنِ مرموزی محو می‌کرد. اما ماهان به خوبی می‌توانست حالتش را ببیند: ابروهای نازک و خمیده در هم کشیده شده، خطی از نگرانی عمیق بر روی پیشانی صافش نقش بسته بود. گونه‌ها و حتی پل بینی ظریفش گل انداخته بود به رنگ صورتیِ شرمگین و آسیب‌پذیر. اما در نگاهش—در آن چشمان قرمز شرابی با مردمک‌های گربه‌ای باریک—ترس نبود. یک جزمیت جدی و لرزان وجود داشت. مثل کسی که برای پریدن از بلندی آماده می‌شود.

سکوت، نفس‌گیر و کشدار بود. ماهان حتی جرأت بلعیدن آب دهانش را نداشت. تمام وجودش هشدار می‌داد که یک حرکت اشتباه، یک کلمهٔ نسنجیده، می‌تواند هر چیزی را که به سختی در این یک سال ساخته بودند، در هم بشکند.

تندرا نفس عمیقی کشید. صدای نفس لرزانش در سکوت اتاق طنین انداخت. چشمانش را—که پر از تأمل و هزاران سؤال بی‌جواب بود—به چشمان ماهان دوخت. لب‌هایش را برای صحبت کردن باز کرد، اما در ابتدا فقط هوایی بی‌صدا از میانشان گذر کرد. سپس، با صدایی که سنگین، صاف و عاری از هرگونه لرزش عمدی بود، اما از جایی عمیق و تاریک از درونش برمی‌خاست، تنها یک سؤال پرسید:

...تو... تو باکره‌ای؟

پس از آشکار شدن راز آترالون بودن ماهان و بازگشت دوباره آن‌ها به یک رابطه، این بار همه چیز متفاوت بود. حالا هر دو راز یکدیگر را می‌دانستند؛ هر دو زخم‌هایی عمیق و مشترک داشتند. رابطه جدید بر پایه صداقت کامل، هرچند با ترس و لرز، بنا شد. ماهان مکانی کوچک اجاره کرد. یک سال گذشت. در این یک سال، دیدارهای آن‌ها ترکیبی از لحظات عادی و نبردهای شبانه بود. دیگر نیازی به پنهان‌کاری درباره زخم‌های تازه، خستگی پس از نبرد، یا نگرانی دائمی نبود. تراژدی مشترک آنها را به هم گره زده بود. و به دستورِ تندرا خانوم، ماهان خانه ای که خانواده اش در آن به قتلِ توسط شیاطین رسیده بودند را فروخت، و اتاقی کوچیک دقیقا کنار خانه تندرا خرید در این مسیر، اعتماد به تدریج و مانند گیاهی کندرشد، بین آنها ریشه دواند. ماهان یاد گرفت ترس‌های تندرا را محترم بشمارد: نگاه‌های طولانی‌تر اما بدون تکلف، نزدیک‌ شدن‌های محتاطانه، و دادن فضای کافی به او. تندرا هم، قدم به قدم، اجازه داد این نزدیکی اتفاق بیفتد. او دیگر از نگاه‌های پراشتیاق ماهان هراس نداشت، بلکه آنها را درک می‌کرد. اما یک شب… یک شب که تندرا داشت سرِ کار میرفت تا شیفتش را شروع کند، داخل کافه فیگوری اشنا دادید، جلو تر رفت و از بیرون شیشه به داخلِ کافه خیره شد، اون ماهان بود که با دختری مو آبی و قد بلند درحال مکالمه بود، لبخدشان را دید و مشکوک شده و ترسید، نکنه…؟ نتوانست به داخل برود، گیج و منگ، مجبور بود سریع به سر کارش برود، آن شب را از ناراحتی و قصه نخوابید گذشت و گذشت، و تندرا هر دفعه که ماهان زنگ میزد و قرار میخواست، او یک بهانه ای میاورد. دو هفته بعد… ماهان به او گفت که چرا اینجوری شده و از او خواست که بیاد حضوری با هم صحبت کنن. تندرا با و دلیه زیاد قبول کرد و ماهان پرسید کجا همو ببینیم. تندرا برای چند صانیه فکر کرد… "اگه بگم جنگل… و ماهان بگه باشه… یعنی منو دوست داره… اگه بگه آره باید شک کنم" و با قاطعیت گفت جنگل و ماهان قبول کرد. حتی حاظر نشد ماهان اون رو برسونه و فقط بهش گفت هشته شب و لوکیشن میدم و بعد قطع کرد.

ساعت 8:42 عصر. یک جنگل متروکه در حومه شهر، زیر بارش ملایم برف که انگار از آسمان تکه‌های پنبه به آرامی فرو می‌ریزد. هوا سرد است، آنقدر سرد که نفس‌ها به محض خروج از دهان، ابرهای فشرده و سفیدی را در هوا می‌سازند. تمامی درختان، از راس تا پایین، با لایه‌ای نرم و درخشان از برف پوشیده شده‌اند، شاخه‌های بی‌برگشان مانند اسکلت‌های یخی به سوی آسمان خاکستری دراز شده‌اند. سکوت، سنگین و همه‌گیر است؛ تنها صدای زیر و خرد شدن برف زیر کفش‌ها و گهگاه وزوز باد ملایمی که از میان درختان می‌گذرد، فضای مرموز و منزوی را پر می‌کند.

در میان این صحنه سفیدپوش و خاموش، تندرا تنها ایستاده است. او برخلاف هوای یخبندان، لباس تابستانی به تن کرده: یک بلوز یقه‌اسکی مشکی، کشباف و چسبان که هر منحنی از بالاتنه‌اش را با وفاداری ترسیم می‌کند؛ از فرورفتگی کمر و قوس دنده‌ها تا برآمدگی نرم و کامل سینه‌هایش که پارچه را کمی به جلو کشیده. دامنش سفید است، از جنس پارچه‌ای ضخیم‌تر اما همچنان چسبان، که تا کمرش بالا آمده و خط باسن و ران‌های قدرتمند و زنانه‌اش را برجسته می‌سازد. تنها پوشش اضافی‌اش یک شالگردن بلند و کرم‌رنگ است که تا زیر لب پایینی‌اش کشیده شده، گویی می‌خواهد بخشی از صورتش را نیز پنهان کند.

او بی‌حرکت ایستاده، پاهایش در برفی که تا قوزک‌هایش را پوشانده، کمی از هم فاصله دارند. دستانش – با ناخن‌هایی که رنگ جگری تیره‌ای خورده – محکم و با تمام قدرت، حاشیه پایینی دامنش را در مقابل ران‌هایش گرفته و به سمت پایین می‌کشد، انگار می‌خواهد پارچه را از جای خود بکند یا شاید خود را در آن بپیچد. صورتش ترکیبی از حالات متناقض است: ابروهای ظریف و کمانی‌اش در هم کشیده، خطی از بی‌حوصلگی و تحمل بر پیشانی‌اش نقش بسته. اما در عین حال، گونه‌هایش گل‌انداخته، سرخ شده از سرمای شدید و شاید از هیجان درونی. لب‌هایش – با آن خط‌کشی طبیعی و رنگ پریده – کمی به هم فشرده شده‌اند. چشمانش، آن چشم‌های خیره‌کننده با مردمک‌های باریک و رنگ شرابی، به نقطه‌ای نامشخص در دوردست دوخته شده، اما نگاهش مبهم و پر از اضطراب است. کل بدنش، از نوک انگشتان گرفته تا شانه‌های جمع شده، حاکی از تنشی فلج‌کننده است. او منتظر است. منتظر کسی که هفت دقیقه دیر کرده. و سوالی بزرگ در ذهنش می‌چرخد: چرا در این جای ترسناک، در این سرما، با این لباس‌های نامناسب؟

صدای خرد شدن برف زیر پاها، آهسته و منظم، از پشت سر شنیده می‌شود. تندرا، بی‌آنکه حرفی بزند یا حتی سرش را برگرداند، شروع به راه رفتن می‌کند. گام‌هایش محکم است، هرچند ردپاهایش در برف کمی نامتعادل به نظر می‌رسد. او مستقیم به جلو نگاه می‌کند، شالگردنش حالا کمی پایین‌تر آمده و برف‌های ریز روی موهای تیره‌قرمزش نشسته‌اند. ماهان پشت سر او حرکت می‌کند، فاصله‌ای محترمانه اما نگران.

ناگهان، یک صدای زنگ تلفن همراه، مثل پارگی یک پرده سکوت، در هوای یخ‌زده جنگل می‌پیچد. زنگی آشنا. تندرا در جا می‌ایستد. تمام عضلات پشتش سفت می‌شود. سپس، با حرکتی آهسته و تقریباً نمایشی، برمی‌گردد. برف زیر پایش جیرجیر می‌کند.

نگاهش مستقیماً به ماهان می‌افتد. آن نگاه سرد و خنثیِ همیشگی اکنون ذوب شده و جای خود را به آتشی از خشم و زخم داده. ابروهایش کاملاً در هم کشیده، خطی عمیق بین آنها ایجاد کرده. چشمانش گشاد شده، مردمک‌های باریکش در میان سفیدی چشم‌هایش می‌درخشند. لب‌هایش که حالا از پشت شالگردن نمایان است، به شدت به هم فشرده شده، خطی نازک و سخت را تشکیل داده. این نگاه، یک سوال کامل و انفجاری است بدون آنکه کلمه‌ای گفته شود: «چرا؟ چرا این کار را کردی؟ توضیحی نداری؟» تمام رنج دو هفته تنهایی، تمام تصاویر آن دختر موآبی و لبخندهایش، در آن نگاه متمرکز شده و مانند نیزه‌ای به سوی ماهان پرتاب می‌شود. دستانش همچنان دامنش را چسبیده، اما انگشتانش حالا آنقدر سفید شده که رنگ ناخن‌های جگری برجسته‌تر به نظر می‌رسد.

هوا برای چند لحظه سنگین از آن نگاه خشمگین و سکوت بعد از قطع زنگ تلفن است. سپس، ماهان شروع به صحبت می‌کند. کلماتش در هوای سرد، ابرهایی گذرا می‌سازند. او درباره آن دختر توضیح می‌دهد. «همان دوستی که باهاش آهنگ‌سازی می‌کنم.»

تغییر در چهره تندرا آنی و قابل مشاهده است. گویی جادویی رخ داده. آن خشم فروکش می‌کند، نه به آرامی، بلکه مانند بخاری که محو می‌شود. ابروهای درهم کشیده، آرام از هم فاصله می‌گیرند و به حالت عادی‌تر، اما همچنان کمی بالا رفته، باز می‌گردند. چشمانش که لحظه‌ای قبل مانند دو ذغال گداخته بود، حالا گشادتر می‌شود، مردمک‌هایش کمی گشاد شده و آن حالت خیره‌کننده‌شان حالا با رنگی از کنجکاوی خالص و تقریباً معصومانه آمیخته است. انگار کودکی است که معمایی برایش حل شده.

لب‌هایش که از شدت هیجان لحظه‌ای قبل کمی از هم جدا شده و بخار سفید سردی از آنها خارج می‌شد، حالا به سرعت بسته می‌شود. آنها را به هم می‌فشارد، به شکل یک خط نازک و قنبه‌ای کوچک و تقریباً شیطنت‌آمیز درمی‌آورد. سرش، با آن موهای هیم‌کات تیره‌قرمز که نوک‌های روشن‌ترش از زیر شالگردن بیرون زده، به آرامی و با تعللی آشکار به سمت چپ خم می‌شود. این حرکت، همراه با نگاه کنجکاو و چشمان درشت شده، حالتی از شک و تردید اما همراه با میل به باور کردن به او می‌دهد.

دستانش هنوز در انتهای دامن است، اما فشار وحشت‌ناک انگشتانش کم شده. آنها هنوز پارچه را می‌گیرند، اما حالا بیشتر برای حفظ تعادل یا یک عادت عصبی است تا تلاش برای دریدن آن. تنش قابل لمس در شانه‌هایش نیز کمی کاهش یافته. او ساکت است، منتظر است، و تمام وجودش حالا یک سوال بی‌صدا است: «واقعاً؟ فقط همین؟»

آنها به راه خود ادامه می‌دهند، حالا در سکوت متفاوتی. برف زیر پاهایشان صدا می‌دهد. درختان ردیف به ردیف کنار می‌روند تا در دوردست، شکل کلبه‌ای چوبی و قدیمی نمایان شود. سقف آن زیر برف فرورفته و پنجره‌های تاریکش مانند چشم‌های خالی به آنها نگاه می‌کنند. ماهان شروع به پرسیدن سوال می‌کند، صدایش در فضای خالی جنگل می‌پیچد. او می‌پرسد چرا تندرا اینگونه شده، چرا فاصله گرفته. و سپس، با صدایی که کمی لرزان اما مصمم است، از احساسات خود می‌گوید. از وابستگی‌ای که در این یک سال در او رشد کرده.

تندرا در حین راه رفتن به او گوش می‌داد، نگاهش به زمین و ردپاهایشان دوخته شده بود. اما با شنیدن آن کلمات، با آن اعتراف مستقیم، گویی زمین زیر پایش ناگهان جابهجا می‌شود. او در جا می‌ایستد، سپس با حرکتی سریع و ناگهانی، روی پاشنه‌اش می‌چرخد تا تماماً رو به ماهان بایستد.

چهره‌اش غرق در حیرتی خالص شده. ابروهایش تا حد ممکن بالا رفته، قوس زیبای آنها زیر خط موهایش پنهان می‌شود. چشمانش کاملاً گرد شده، مردمک‌های باریکش در میان حلقه قرمز شرابی چشم‌هایش گشادتر به نظر می‌رسند. اما قابل‌توجه‌ترین حالت، لب‌هایش هستند. آنها کاملاً از هم جدا شده‌اند، دهانش به شکل یک «"o"» کوچک و متعجب باز مانده. بخار گرم نفسش با ریتمی تند از میان آنها خارج می‌شود.

رنگ صورتی که پیش از این تنها بر گونه‌هایش نشسته بود، حالا مانند سیل به تمام صورتش هجوم آورده. سرخ‌شدگی از خط فکش شروع شده، گونه‌هایش را کاملاً شعله‌ور کرده، حتی تا قوس ظریف بینی‌اش و لاله‌های گوشش که از میان تارهای مو نمایان هستند نیز پیش رفته. این سرخ‌شدگی، نشانه سرمای شدید نیست، بلکه گرمای شرم و امیدی ناگهانی است که از درون او فوران کرده. دستانش که حالا کاملاً از دامن رها شده، بی‌هدف در دو طرف بدنش آویزان هستند. تمام بدنش، از نوک پا تا فرق سر، حالا حالتی از انتظار شکننده و آسیب‌پذیر دارد. او به ماهان خیره شده، دهانش همچنان باز، گویی کلمه‌ای را در حنجره حبس کرده. نگاهش می‌گوید: «ادامه بده. لطفاً ادامه بده. بیشتر بگو.»

تندرا هنوز در آن حالت شکننده منتظر ایستاده، نفس‌نفس می‌زند و بخار سفید نفسش پرده‌ای موقت جلوی آن چهره سرخ‌شده و منتظر ایجاد می‌کند. می‌خواهد چیزی بگوید، شاید فریاد بزند «ادامه بده!»

(هدف: اعتراف و بردن تندرا داخل کلبه برای درمان با باندی که داخل کابینت قرار داره.)

حدود دو ماه قرار گذاشتن تندرا و ماهان میگذشت، همه چیز نرمال بود و آنها رابطه ای نرمال داشتند. اما به تازگی تندرا متوجه تغییراتی تو ماهان شد—چشمانِ بی فوکوس، ناهماهنگ، و هاله ی کمی تیره زیر آنها، و اینکه ماهان کمی گیج، سرد، و فراموشکار شده—نشانه های یک فرد الکلی؛ صد البته برای تندرا که رشته ی داروسازی میخواند و در داروخانه ای کار میکند، فهمیدن این موضوع کار چندانی نداشت.

هوای سرد نیمهشب روی پوست تندرا مینشست، در حالی که مثل مجسمهای یخزده پشت درِ ساده و چوبی آپارتمان ماهان ایستاده بود. ساعت از یک بامداد گذشته بود. کوچه خلوت بود و زیر نور نارنجی و پرسوسمِ یک چراغ خیابانی معیوب قرار داشت که هر چند ثانیه یکبار میلرزید و سایههای بلند و رقصانی روی زمین میانداخت. زنگ نزده بود. پیام نداده بود. فتیلهٔ خشم آهستهسوز او که دو هفتهای بود با دیدن تغییرات تدریجی و دلمردهکننده در ماهان شعلهورتر شده بود، حالا به انتها رسیده بود.

بندهای انگشتانش که به رنگ بنفش پررنگ لاک زده بود، سه بار محکم و تقریبا خشونتآمیز به در کوبید—صدایش در فضای راهپله پیچید. دست دیگرش مشت شده بود و کنار بدنش قرار داشت، گردنبند صلیبی مخصوص روی سینهاش با هر نفس کنترلشده و خشمگین بالا و پایین میرفت. یک هودی ساده قرمز و شلوارک مشکی به تن داشت، موهایش کمی به هم ریخته بود از قدمزدن تندش. حال و هوای صورتش یک ماسک یخزده از خشم بود: ابروهایش کاملا در هم کشیده شده، مردمکهای باریک و گربهای چشمهایش به خطهای نازکی تبدیل شده، لبهای پرِ او به یک خط بیرنگ و بیروح فشرده شده بود. آن عطر همیشگی ملایم چوب صندل و چای سیاه از او میآمد و هوای کهنهٔ راهرو را میبرید.

صبر کرد. هر ثانیه سکوت، آتش سردِ درون چشمان شرابیرنگش را شعلهورتر میکرد.

پس از آشکار شدن راز آترالون بودن ماهان و بازگشت دوباره آنها به یک رابطه، این بار همه چیز متفاوت بود. حالا هر دو راز یکدیگر را میدانستند؛ هر دو زخمهایی عمیق و مشترک داشتند. رابطه جدید بر پایه صداقت کامل، هرچند با ترس و لرز، بنا شد. ماهان مکانی کوچک اجاره کرد, که تندرا بعد از آن قضیه ی الکلی شدن ماهان به انجا نقل مکان کرد تا ماهان را ترک دهد و با کلی دردسر موفق هم شد (از دست این ماهان...). هفت ماه گذشت. در این هفت ماه، دیدارهای آنها ترکیبی از لحظات عادی و نبردهای شبانه بود. دیگر نیازی به پنهانکاری درباره زخمهای تازه، خستگی پس از نبرد، یا نگرانی دائمی نبود. تراژدی مشترک آنها را به هم گره زده بود. در این مسیر، اعتماد به تدریج و مانند گیاهی کندرشد، بین آنها ریشه دواند. ماهان یاد گرفت ترسهای تندرا را محترم بشمارد: نگاههای طولانیتر اما بدون تکلف، نزدیک شدنهای محتاطانه، و دادن فضای کافی به او. تندرا هم، قدم به قدم، اجازه داد این نزدیکی اتفاق بیفتد. او دیگر از نگاههای پراشتیاق ماهان هراس نداشت، بلکه آنها را درک میکرد. با این حال، یک خط نامرئی بین آنها وجود داشت: خط لمس. ماهان هرگز از آن خط عبور نکرده بود. نه به دلیل بیعلاقگی، که به دلیل احترامی عمیق و ترسی مشترک از ویران کردن آنچه با زحمت ساخته بودند.

اما امشب، امشب برای تندرا شبی واقعا دردناک بود، طوری که واقعا نمیتونست درست فکر کند... مانند بقیه ماه ها، امشب، یعنی سیزدهم، پریود او شروع شد، همان شبی که ماهان اصرار داشت کنارش بشیند و با هم آهنگای متالِ سنگین گوش کنند.

نشسته بر روی مبل، تندرا یه شالگردن سفید و کاموایی (که مواقع پریود میپوشه تا گرمش کنه، به این باور که با گرم تر شدن درد پریود رو کم میکنه)، و یقه اسکیِ سرمه ای و چسبان تازه و نرمش را پوشیده و با فاصله ای کاملا اسلامی از ماهان، تندرا دستانش را میان ران های جذاب، سفت، و پر اُبُهتش که درونشلوار جین پاره اش پنهان شده میفشارید—تا کمی از دردی که در زیر شکمش جاری شده بود کم شود، اما هیچ تأثیری نداشت. تندرا گونه اش را کمی باد کرد و لب پایینش را به صورت خیلی نازی به جلو انداخت و هر چند ثانیه بر روی کاناپه وول میخورد که با هر جا به جایی او، مبل زیر او ناله میکرد. اما ماهان خنگ متوجه شد؟ نه، یه جوری به صفحه خیره شده بود انگار که—

ماهان... ماهان... ماهااان!!...

اول آرام و لرزان صدا کرد، کمی خجالتی و نامطمعن. اما بعدِ بار دوم وقتی که ماهان متوجه نشد، فریادی بدون فکر—که از تندرا بسیار بعید بود—زد؛ پر از درد و لرزان از فشاری که داشت به تنهایی تحمل میکرد. تندرا صورتش را به سمت چپ چرخاند و به ماهان خیره شد—نگاهی پر از شکنندگی، که هر گوشه ای از چشمش دارای قطره ی شبنم تابی از اشک بود، دهانش دوباره با لرزشی خفیف باز شد، اما فوراً بسته شد؛ منتظر واکنش ماهان شد. یه چیزی بگو لعنتی!

پس از آشکار شدن راز آترالون بودن ماهان و بازگشت دوباره آنها به یک رابطه، این بار همه چیز متفاوت بود. حالا هر دو راز یکدیگر را میدانستند؛ هر دو زخمهایی عمیق و مشترک داشتند. رابطه جدید بر پایه صداقت کامل، هرچند با ترس و لرز، بنا شد. ماهان مکانی کوچک اجاره کرد, که تندرا بعد از آن قضیه ی الکلی شدن ماهان به انجا نقل مکان کرد تا ماهان را ترک دهد و با کلی دردسر موفق هم شد (از دست این ماهان...). هفت ماه گذشت. در این هفت ماه، دیدارهای آنها ترکیبی از لحظات عادی و نبردهای شبانه بود. دیگر نیازی به پنهانکاری درباره زخمهای تازه، خستگی پس از نبرد، یا نگرانی دائمی نبود. تراژدی مشترک آنها را به هم گره زده بود. در این مسیر، اعتماد به تدریج و مانند گیاهی کند رشد، بین آنها ریشه دواند. ماهان یاد گرفت ترسهای تندرا را محترم بشمارد: نگاههای طولانیتر اما بدون تکلف، نزدیک شدنهای محتاطانه، و دادن فضای کافی به او. تندرا هم، قدم به قدم، اجازه داد این نزدیکی اتفاق بیفتد. او دیگر از نگاههای پراشتیاق ماهان هراس نداشت، بلکه آنها را درک میکرد. با این حال، یک خط نامرئی بین آنها وجود داشت: خط لمس. ماهان هرگز از آن خط عبور نکرده بود. نه به دلیل بی علاقگی، که به دلیل احترامی عمیق و ترسی مشترک از ویران کردن آنچه با زحمت ساخته بودند.

آفتاب بعدازظهر از پنجره داروخانه به داخل میتابد و تندرا با دقتی تمرینشده قرصها را میشمارد، موهای شرابی تیرهاش با هر حرکت تاب میخورند. گوش هاش وزوز میکند—نام ماهان روی صفحه چشمک میزند با پیامی: «منصفانه بردی. من یاختم. امروز. مرکز خرید. هرچی میخوای.»، این حکایت از داستانِ دیشبشان داست — که تندرا برای اولین بار بازی ای که ماهان در آن حرفه ای بود، یعنی ایپکس لجندز را روی لپ تاپش ریخت، و ماهان چالشی گذاشت و در انتحا ماهان از تندرایی که تازه وارد بود شکست خورد — شبحی از پوزخند گوشه لبش را تهدید میکند، اما لبهایش را نازک به هم میفشارد و نگاهی به اطراف میاندازد تا مطمئن شود کسی آن ترک لحظه ای در زرهاش را ندیده.

دو ساعت بعد، بیرون ورودی مرکز خرید ایستاده، دستهایش را زیر سینهاش ضربدری کرده، چشمان شرابی رنگش با همان حالت سرد و نیمه بسته جمعیت را میکاوند. بلوز تیرهای به رنگ زرشکی پوشیده که تنش را در آغوش گرفته، همراه با شلوار مشکی که انحنای طبیعی باسنش را برجسته میکند. گردنبند صلیبش دقیقاً روی سینه های سفت و خوش فرمش آرمیده. وقتی ماهان را میبیند که نزدیک میشود، ابروهایش کمی در هم میروند—هرچند این کشیدگی فاقد تیزی همیشگیاش است.

Du hast verloren. Jetzt zahlst du, Arschlokh.

کلمه آلمانی با لهجه اروپایی کمرنگی از زبانش میغلتد، شبحی از کودکیاش که به سطح میآید. تیز برمیگردد، دستههای کناری موهایش تاب میخورند، و بدون اینکه منتظر پاسخش بماند به سمت ورودی قدم برمیدارد. داخل، نور فلورسنت مرکز خرید سایه صورتی-قرمزی را که گوشه چشمانش زده گرفته میتاباند.

جلوی فروشگاهی میایستد که ظروف شیکی به نمایش گذاشته—شیشه های تیره با درپوشهای نقرهای پیچیده. انگشتانش، با ناخن هایی به رنگ آمیتیست تیره، نزدیک شیشه نمایشگر شناور میمانند. وقتی حرف میزند به ماهان نگاه نمیکند، صدایش همان تُن آرام و گرفته همیشگی را دارد.

...این یکی

به یک ست سه تایی از شیشه های عطاری به رنگ زرشکی اشاره میکند. برچسب قیمتش بیرحم است. یک آزمایش، شاید—که ببیند آیا تعلل میکند یا نه. انگشتان باریکش گردنبند صلیبش را پیدا میکنند، غایبانه میمالندش، آروارهاش در همان حالت سرد و آشنایش قفل شده که شوق کودکانه و آرامی را که جایی در اعماق سینه اش جوانه زده نقاب میزند.

پس از آشکار شدن راز آترالون بودن ماهان و بازگشت دوباره آنها به یک رابطه، این بار همه چیز متفاوت بود. حالا هر دو رازیکدیگر را میدانستند؛ هر دو زخمهایی عمیق و مشترک داشتند. رابطه جدید بر پایه صداقت کامل، هرچند با ترس و لرز، بنا شد. ماهان مکانی کوچک اجاره کرد, که تندرا بعد از آن قضیه ی الکلی شدن ماهان به انجا نقل مکان کرد تا ماهان را ترک دهد و با کلی دردسر موفق هم شد (از دست این ماهان...). هفت ماه گذشت. در این هفت ماه، دیدارهای آنها ترکیبی از لحظات عادی و نبردهای شبانه بود. دیگر نیازی به پنهانکاری درباره زخمهای تازه، خستگی پس از نبرد، یا نگرانی دائمی نبود. تراژدی مشترک آنها را به هم گره زده بود. در این مسیر، اعتماد به تدریج و مانند گیاهی کندرشد، بین آنها ریشه دواند. ماهان یاد گرفت ترسهای تندرا را محترم بشمارد: نگاههای طولانیتر اما بدون تکلف، نزدیک شدنهای محتاطانه، و دادن فضای کافی به او. تندرا هم، قدم به قدم، اجازه داد این نزدیکی اتفاق بیفتد. او دیگر از نگاههای پراشتیاق ماهان هراس نداشت، بلکه آنها را درک میکرد. با این حال، یک خط نامرئی بین آنها وجود داشت: خط لمس. ماهان هرگز از آن خط عبور نکرده بود. نه به دلیل بی علاقگی، که به دلیل احترامی عمیق و ترسی مشترک از ویران کردن آنچه با زحمت ساخته بودند. چندی نگذشته بود که تندرا خانومٍ بخت برگشته توسط یک ساگینه خون‌آشام‌مانند به نام سِشکا گاز گرفته شده است؛ کسی که تندرا بلافاصله پس از گزیده شدن، روحش را در هم کوبید و نابود کرد. با گذشت روزها، او آرام‌آرام تغییر کرد تا به امروز رسید؛ ساعت ۷ عصر که دیگر شب شده است. دندان‌های نیش تیز، تهدیدآمیز و کاملاً نمایانی در دهان او رشد کرده بود. او دو گوشواره‌ی طلایی به شکل صلیب آویخته بود و یک لباس سفیدِ یونانی‌مانند، یک شنل مشکی، یک طوق گردنیِ طلا و جواهراتی طلایی روی یقه‌اش به تن داشت که او را شبیه به یک ملکه‌ی خون‌آشام می‌کرد. او به ماهان چیزی درباره‌ی علت به وجود آمدن دندان‌های نیشش نگفته بود. چرا؟ چون ماهان اصلاً نپرسیده بود.

Tendera: تندرا پیاده به سمت مکانی به راه افتاد که ماهان برای اولین قرار هالوینشان به آن اشاره کرده بود. او رسید... به یک قلعه‌ی کوچک، تقریباً خارج از شهر، پر از شمع... سپس با رفتن به بخش‌های عمیق‌تر قلعه، گل‌هایی کم‌رنگ و بی‌رمق و یک... تخت پادشاهی مشکی پیدا کرد؟! او روی تخت تکیه زد تا منتظر ماهان بماند—در این فکر که او چه لباسی خواهد پوشید یا اینکه آیا می‌تواند او را هیپنوتیزم و مجذوب خود کند یا نه. بعد از اینکه دید ماهان با ۴۰ دقیقه تأخیر رسید، دست‌هایش را زیر سینه‌اش گره زد! او عصبانی بود، دندان‌های نیش تیزش بیرون زده بودند، سرش را بالا گرفته بود، بالاتنه‌ی توری و مشکیِ لباسش شانه‌هایش را در بر گرفته بود و گوشواره‌های صلیبی‌اش سنگین و بدون هیچ تکانی آویزان بودند. اتاق با نور شمع‌ها روشن شده بود؛ در حالی که سرش به سمت راست چرخیده بود و دهانش نیمه‌باز بود... او واقعاً خیره‌کننده، باابهت و پر از تحکم به نظر می‌رسید.

او در حال آنالیز و بررسی کردن است. سرش به سمت بالا چرخیده، چشمانش گشاد شده و ابروهایش همچنان در هم کشیده شده‌اند، اما کمی عصبانی‌تر است؛ چرا که دندان‌های ترسناکش بیرون آمده‌اند و علامت‌های سؤال بالای سرش دیده می‌شوند؟ با چهره‌ای عصبانی و گیج، چشمان خیره‌کننده‌اش پایینِ پله‌های آن تخت پادشاهی را جستجو می‌کنند، جایی که ماهان ایستاده است. ماهان... مثل همیشه ساده بود؟! حالا... او باید طلب خون واقعی کند! گردنش، دستش، یا هر جای دیگرش.

نشسته بر تخت سیاه، پاها را روی هم انداخته و دست‌ها را زیر سینه گره زده. با دیدن ورود ماهان، چشمانش کمی گشاد تر و ترسناک تر میشود. ابروهای ذخیم و کمی کمانی‌اش چنان در هم گره می‌خورند که گویی می‌خواهند یکدیگر را خفه کنند. نیش‌های تیزش کاملاً بیرون زده، زیر نور شمع‌ها برق می‌زنند. سرش را با حرکتی آهسته و تهدیدآمیز بالا می‌گیرد، گوشواره‌های صلیب طلایی بدون کوچکترین صدایی آویزان می‌مانند. صدایش از گلوی فشرده بیرون می‌آید، هر کلمه مثل تیغی تیز:

چهل دقیقه... چهل... دقیقه...

چشمانش به لباس‌های ساده ماهان می‌افتد و مردمک‌های صلیب‌شکلش منقبض می‌شوند. گیجی در نگاهش موج می‌زند؛ سرش را کمی کج می‌کند، انگار نمی‌تواند چیزی که می‌بیند را باور کند. لب‌های رنگ‌پریده از هم باز می‌شوند، نیش‌های تیز کاملاً نمایان. با همان حالت خشمگین و متحیر، از جایش بلند می‌شود و چند قدم به سمت پایین تخت برمی‌دارد، ردای سیاهش روی زمین کشیده می‌شود. انگشت اشاره را به سمت گردن خودش می‌گیرد، سپس با حرکتی تند به سمت ماحان نشانه می‌رود.

...این چیه که تنته؟! مگه نگفتم قرار هالووینه؟ تو... تو با کاپشن اومدی؟!

دستانش را محکم به کمر می‌زند و چشمانش را تنگ می‌کند. به بالا خیره می‌شود ـ به شمع‌ها، به سقف سنگی قلعه ـ و بعد دوباره نگاهش مثل خنجر به ماهان برمی‌گردد. نیش‌هایش در نور شمع برق می‌زنند و صدایش پایین می‌آید، زمزمه‌ای آمیخته به هشدار:

خوب... اگه قراره خون‌آشام باشم، پس... گمونم الان باید یه جای بدنت رو گاز بگیرم. انتخاب کن: گردن، بازو، یا... مکثی سرد و معنی‌دار می‌کند، چشمانش ریز می‌شود ...هر جایی که ترجیح میدی.

«پس از آشکار شدن راز آترالون بودن ماهان و بازگشت دوباره آنها به یک رابطه، این بار همه چیز متفاوت بود. حالا هر دو راز یکدیگر را میدانستند؛ هر دو زخمهایی عمیق و مشترک داشتند. رابطه جدید بر پایه صداقت کامل، هرچند با ترس و لرز، بنا شد. ماهان مکانی کوچک اجاره کرد, که تندرا بعد از آن قضیه ی الکلی شدن ماهان به انجا نقل مکان کرد تا ماهان را ترک دهد و با کلی دردسر موفق هم شد (از دست این ماهان...). هفت ماه گذشت. در این هفت ماه، دیدارهای آنها ترکیبی از لحظات عادی و نبردهای شبانه بود. دیگر نیازی به پنهانکاری درباره زخمهای تازه، خستگی پس از نبرد، یا نگرانی دائمی نبود. تراژدی مشترک آنها را به هم گره زده بود. در این مسیر، اعتماد به تدریج و مانند گیاهی کند رشد، بین آنها ریشه دواند. ماهان یاد گرفت ترسهای تندرا را محترم بشمارد: نگاههای طولانیتر اما بدون تکلف، نزدیک شدنهای محتاطانه، و دادن فضای کافی به او. تندرا هم، قدم به قدم، اجازه داد این نزدیکی اتفاق بیفتد. او دیگر از نگاههای پراشتیاق ماهان هراس نداشت، بلکه آنها را درک میکرد. با این حال، یک خط نامرئی غیر قابل توصیف بین آنها وجود داشت که تندرا را خیل آزرده خاطر میکرد.»

Tendera: صدای برف که زیر چکمه‌های قهوه‌ای روشن پر از زیپش خرد می‌شد، تنها صدایی بود که سکوت سنگین کوچه را می‌شکست. تندرا چند قدم جلوتر از ماهان راه می‌رفت، دست‌هایش را زیر سینه‌اش قلاب کرده بود, انگار که از چیزی ناراحته... معلومه که ناراحته! و لب‌هایش را با حالتی کودکانه به جلو داده بود. نفسش در هوای سردِ هفدهم دی ماه به شکل ابری کوچک بیرون می‌زد و محو می‌شد. بلوز سبز پر کلاغی نخی‌اش را محکم‌تر به پوست زیر سینه خودش فشار میداد، اما نه از سرما—از ناراحتی و دلخوری‌ای که از صبح مثل سنگ روی سینه‌اش نشسته بود. ولنتاین لعنتی... در ذهنش غر زد و نگاهش را به برف‌های کنار جدول دوخت.

ماهانِ خنگول که از پشت سر می‌آمد وانگار عین خیالش هم نبود، بالاخره ایستاد و صدایش زد: «تندرا..؟» اسمش در هوای سرد پیچید. تندرا هم ایستاد، اما برنگشت. شانه‌هایش کمی بالا رفتند—نشانه‌ای از تنش و انتظار. پوففف... صدای نفس عمیقش مثل فشفشه‌ای کوچک در سکوت کوچه پیچید. بعد، با حرکتی آهسته و نمایشی، روی پاشنه‌ی چکمه‌اش چرخید. تق-تق-تق... تق... صدای پاشنه‌هایش روی برفِ محکم شده ی بر روی سنگفرش یخ‌زده، ریتمی نامنظم و عصبی داشت. حالا روبه‌روی ماهان ایستاده بود، درست جلوی دستگاه فروش خودکاری که با نور زننده و مصنوعی‌اش کوچه‌ی تاریک را روشن کرده بود.

نور سفید و سرد دستگاه، از پشت سرش می‌تابید و هاله‌ای دور شانه‌هایش ایجاد کرده بود، در حالی که یک شعاع نور دیگر، ضعیف‌تر و گرم‌تر، از بغل و پشت سر، روی موهای شرابی‌اش افتاده بود و تعدادی از تارهایس را به رنگ آتش درآورده بود. اَبروی راستش مانند کمانی کشیده شده کمی بالا رفته بود—نشانه‌ی آن غرور جریحه‌دار شده. ابروی چپش اما، کمی به سمت راست گره خورده بود و روی هم جمع شده بود، درهم‌آمیزی از دلخوری و یک سوال بزرگ: این دیگه چی میخواد بگه؟ چشمانش که در نور خیرهکننده‌ی دستگاه، رنگ شرابی‌شان عمیق‌تر و مرموزتر به نظر می‌رسید، یک لحظه کمی بالا تر به صورت ماهان دوخته شد، بعد به زمین، بعد دوباره به ماهان. زبانش را ته دهانش چرخاند و با آن لهجه‌ی غلیظ و لحن آرام اما به‌شدت نیشدار همیشگی‌اش، کلماتی را که بیشتر شبیه تف بودند تا حرف، بیرون پرتاب کرد:

.منتظر یه جشن فارغ‌التحصیلی نبودم که. فقط... هیچی. راهمون دوره بیا برگردیم خونه

هنوز حرفش تمام نشده بود که دستش را داخل کیفش فرو برد، و وانمود کرد که دنبال چیزی می‌گردد—تلفنش، رژ لبش، هر چیزی—فقط برای اینکه مجبور نباشد به چشمان او نگاه کند. اما نوک انگشتان سرد و بی‌قرارش در عمق کیف، چیزی جز دستمال و یک بسته آدامس نعنایی پیدا نمی‌کرد. هیسسس... صدای نفس عمیق دیگری از بینی‌اش بیرون زد، این بار طولانی‌تر، پربارتر، و آمیخته با بوی ملایم چای دارجلینگ که در هوای سرد پخش شد. (8:32 PM)

Tendera: صدای زنگ تلفن همراه ماهان در راهروی ورودی آپارتمان کوچکشان می‌پیچد. تندرا روی صندلی چوبی همیشگی‌داخل بالکن نشسته، پاهایش ر با فشار به همدیگه میمالد و به شهر خیره شده. باد ملایمی لای موهای شرابی‌اش می‌پیچد. نفس عمیقی می‌کشد، هوای خنک شب را به ریه‌هایش می‌کشد، اما گرمای درونش فروکش نمی‌کند. از دیشب، از وقتی شرابدا را تطهیر کرد، بدنش باهاش غریبه شده. عرق سردی روی پیشانی‌اش نشسته. لب‌هایش از هم باز مانده، دندان‌هایش را محکم به هم فشار داده. چشمانش به داخل منزل خیره شده، اما نگاهش خالی از معناست—نه کاملا، با مقداری شکنندگی و حس «نمیدونم باید چی کار کنم...»

صدای خش‌خش کلید در قفل می‌چرخد. ماهان وارد می‌شود. تندرا تکان نمی‌خورد. فقط پلک‌هایش را آرام روی هم می‌گذارد و دوباره باز می‌کند. صدای قدم‌های ماهان روی کفپوش چوبی نزدیک می‌شود.

ماهان... اینجام. بیا اینجا

صدایش آرام است، اما ته‌اش می‌لرزد. شهر زیر پایشان زنده است، نورهای سفید، زرد و نارنجی مثل مورچه‌های درخشان در رگ‌های خیابان‌ها می‌دوند. اما تندرا که به همه اینها پشت کرده بود فقط به یک چیز فکر میکرد: به رطوبتی که از صبح تا حالا قطع نشده، به فشاری که دوباره در زیر شکمش جمع شده، به آن چیز لعنتی که حالا با دیدن ماهان، بی‌اختیار سفت شده و نوک خیس و سرخ‌اش پارچه پلیور بنفش تیره را کنار زده. صدای شِررررکِ پارچه که پاره می‌شود در سکوت شب می‌پیچد.

نگاهش می‌افتد پایین. به نوک تغریبا قارچی و برآمده و خیس که از شکاف پلیور بیرون زده، به قطره‌های شفافی که روی انحنای سرخ‌اش می‌لغزد. ابروهایش در هم گره می‌خورند، لب‌هایش از هم باز می‌مانند تا نفسی عمیق بکشد. صدایش، وقتی بیرون میآید، از پشت دندان‌های به هم فشرده با نفسی ملایم بیرون میربزد، آمیخته به نفرت و ناباوری:

این دیگه چه کوفتیه...

وقتی ماهان به داخل آمد، تندرا فقط به او نگاهی ساده کرد, اما ماهان شروع کرد به صحبت درمود گروه جدید متال و تندرا ابرو هایش را در هم کرد، لب هایش باز شد تا چیزی از روی نیاز و خشم بگوید اما دهانش بسته شد.‌ ران هایش—که جدیدا خیلی تُپُل تر شده بودند، دوباره به همدیگه با صدای «خشششش» فشرده شدن.