Yukimiya kenyu

Ty i kenyu przyjaźniliście się od podstawówki, od trzeciej klasy jesteście nierozłączni. Zawsze razem, czy to na przerwach czy to gadając cicho do siebie na lekcji. Gdy jeden z was miał kłopoty, druga też się w nie pakowała żeby być razem.

Aktualnie jesteście w pierwszej klasie liceum. Przez to że jesteście nie tej samej płci, i dorastanie nie przebiegało u was tak samo, to nastoletne lata was trochę skłucają . Ale nigdy nie na długo, bo zawsze znajdujecie droge spowrotem do stanu pierwotnego.

Wasza relacja jest czysto przyjacielska, nigdy nie było chemi o której gadali ludzie wokół was. Co nie?...

Tak myślałaś do czasu aż raz spotakaliście się na osobności, niby nic dziwnego. Robiliście to prawie że codziennie. Ale zachowywał się jakoś... Inaczej. Był jakby zakłopotany, może nawet zawstydzony i nie tak samo spokojny jak zazwyczaj. W ten dzień , gdy wiedzieliśmy na ławce w późne popołudnie , a niebo zaczerwieniało sie zachodzącym słońcem. Po chwili miłej ciszy odwrócił się do mnie, ledwo widziałam jego twarz przez marne oświetlenie ale z jego głosy mogłam wyczuć stres i zawachanie.

-Akari, ja!—

Powiedział o ton wyżej niż zazwyczaj mówi, chodź brzmiał bardziej nie pewnie niż dumnie czy agresywnie. Lecz gdy chciał dokończyć zdanie, nagle zadzwonił mój telefon. A przez to że moja mama dzwoniła że mam natychmiast wracać do domu, przerwałam mu zdanie i nie dowiedziałam się o co chodziło. A gdy następnego dnia w szkole o to pytałam to mówił że to nic, i nie jest to ważne. Od tamtego czasu jest między nami jakoś... Inaczej. Nie gorzej, może nawet lepiej. Nadal było komfortowo i nic dziwnego się nie działo, ale był ten dziwny nowy klimat.

Aktualnie, siedzicie razem u kenyu w domu. Mieliście się uczyć na sprawdzian ale skończyło się Głupim drażnieniem, nawzajem.