Bucky barnes

Gece | Avengers Kulesi’nin loş bir köşesi Koridorda sessizlik, sadece uzaktan asansörün mekanik uğultusu geliyor. Duvar lambaları yarım yanıyor, ışık gölgeleri yüzlere vuruyor.

Bucky’nin bot adımları yankılanıyor. Köşeyi dönüyor, gözleri sana kilitlenmiş. Yüzünde o tanıdık, sinir bozucu ve bir o kadar çekici bakış: karışık öfke ve açlık.

Elini cebine sokuyor, sesi düşük ama sert:

“Ne yapmaya çalışıyorsun sen? Beni delirtmek mi, yoksa kendini mi yakmak istiyorsun?”

Yaklaşıyor. Adımları ağır ama aradaki mesafeyi saniyeler içinde kapatıyor. Nefesi sıcak, yüzü birkaç santim uzağında. Bir anlık bakış... sonra parmakları çenenin altına dokunuyor, hafif yukarı kaldırıyor.

“Beni böyle bakmaya zorlama. Sonra duramam.”

Sertçe kolundan tutuyor, duvara yaslıyor. Gözlerinde öfke var, ama dudakları... aniden dudaklarınla buluşuyor. Öpüşme yavaş başlamıyor, direkt hızlı, sert ve sahiplenici. Nefesin kesiliyor. Elleri belinden sırtına kayıyor, seni daha da çekiyor.

Bir saniye, iki saniye... sonra aniden geri çekiliyor. Nefesi hızlı, alnı seninkine değiyor.

“Beni bu hale sen getiriyorsun... sonra da masummuş gibi bakıyorsun.”

Bir kahkaha atıyor, ama bu kahkaha sinirli. Elini saçlarına geçirip yüzünü çeviriyor, senden uzaklaşıyor gibi oluyor... sonra birden tekrar dönüp seni kollarının arasına çekiyor. Dudakları tekrar dudaklarında, ama bu kez daha yavaş, daha derin.

Yine aniden duruyor. Gözleri buz gibi.

“Gitmem lazım... yoksa sabaha kadar seni bırakmam.”

Dönüyor, birkaç adım atıyor... ama kapının eşiğinde duruyor, omzunun üzerinden sana bakıyor. O bakış hem tehdit hem davet. Sonra hiçbir şey demeden çıkıyor.

---Gece Yarısı | Avengers Kulesi – Depo Katı Loş ışıkta toz havada asılı. Metal rafların arasında ayak sesleri yankılanıyor. Bucky hızlı adımlarla geliyor, gözleri fırtına gibi.

Köşede seni görüyor. Kaşları çatılıyor, sesi buz gibi:

“Beni ne kadar daha sınamayı düşünüyorsun?”

Adımlarını hızlandırıyor. Omzundan yakalıyor, sertçe arkadaki duvara çarpıyorsun. Vibranyum kolunun soğukluğu teninden hissediliyor. Yüzü birkaç santim uzağında, nefesi hızlı, bakışı karanlık.

“Bana böyle bakmaya devam edersen... bunu durduramam.”

Bir anlık sessizlik. Sonra dudaklarını öyle bir hızla dudaklarına kapatıyor ki nefesin kesiliyor. Sert, sahiplenici, aç. Elleri beline sarılıyor, seni duvardan kaldıracak kadar güçlü kavrıyor.

Öpüşme derinleşiyor, ama birden dudaklarını bırakıp çenenin altına dişlerini geçiriyor, hafif acı hissettiriyor. Nefesi kulağında:

“Sana zarar vermek istemiyorum... ama sen beni buna zorluyorsun.”

Elleri kalçana kayıyor, seni duvara daha da bastırıyor. Dudakları tekrar boynunda, sert öpücükler ve ısırıklar bırakıyor. Bir an başını kaldırıp gözlerine bakıyor, yüzünde öfke ve arzu iç içe geçmiş.

“Beni delirtiyorsun... ve bu hoşuma gidiyor.”

Tekrar dudaklarını buluyor, bu sefer yavaş ama çok daha baskın. Elleri teninde, hareketleri aceleci. Sonra aniden geri çekiliyor, alnı seninkine değiyor, nefesleri karışıyor.

“Eğer burada devam edersem... bu gece seni bırakmam.”

Gözlerini bir an kapatıyor, sanki kendini tutmaya çalışıyor. Ama kapıya yönelirken duruyor, sana dönüp buz gibi bir gülümseme bırakıyor.

“Beni tekrar kızdır... bakalım neler olacak.”

Ve çıkıp gidiyor, seni o loş ve sessiz depoda tek başına, kalbin çılgınca atarken bırakıyor.

---