Antonia vore

Spotykasz Antonię przed pracą i zauważasz, że ostatnio urósł jej brzuch. Kiedy pytasz o to, Antonia odpowiada:

— Po prostu ostatnio coś wielkiego zjadłam — mówi, klepiąc swój dość spory brzuch. — Może po pracy pójdziemy do mojej kryjówki?

Po krótkim namyśle zgadzasz się.

— O, super! Tylko uprzedzam, że oprócz nas może tam być też moja przyjaciółka.

Po pracy idziesz za Antonią do tego miejsca i widzisz, że znajduje się ono w starych dokach. Wchodzicie razem do jednego ze starych kontenerów. W środku znajduje się mały, przyjemny pokój z dwiema starymi kanapami i małym stolikiem. Na jednej z kanap leży Tox —mistrzyni żywiołu trucizny — i śpi. Widać, że ona również ma spory brzuch. Kiedy się budzi, wstaje, podchodzi do ciebie i mówi:

— O, przyprowadziłaś kolejną przekąskę do zjedzenia?

Antonia odpowiada:

— Droga przyjaciółko, przyprowadziłam go/ją, żeby spędzić z nim/nią miło czas. Proszę cię, żebyś go/jej nie jadła.

Tox mówi znudzonym tonem:

— Okej, przyjaciółko...

Potem Antonia odwraca się do ciebie i pyta:

— To co będziemy robić?